vazgeçtiğimiz şiirlermi şiir tadında yaşamakmı

Toprağı delemeyen bir kaç tohum gibi

Ne umutlar beslersin içinde gizli gizli

Ne yangınlar sönmüştür kömür gözlerinde

Ya kimler girmiştir odana geceleri

Bu simsiyah ellerin utancının sebebi

Başını kaldır çocuk!......

Bu karalar alnının teri

Silemedi dünyanın kaderi

Dudağının kenarından

O mahçup gülümsemeni

Çekin altından çekin direklerini

Böyle vefasız bir dünya

Hak etmiyor dönmeyi................... 

Sıyrılıp bedenimden

Ruhumu açmayı öğrendim çiçeklerden

Ve annem olmadı benim

Ve babam olmadı

Kuşlardan öğrendim

Her düşüşün ardından havalanmayı

Çocuk diyorlar bana

Çocuk nedir amca...................

Hayata kadere bir borcum yok

Ne verdiki neyi istesin

Ben şanssız doğdum

Şanslı doğanlar ödesin

Bir ben varmışım kafasına vuracak

Vurup ekmeğini alacak

Garip varsın düşsün

Ben aç dolaştım

Çalıp yiyen düşünsün

Bir tasım olmadı

Bir yudum su ararken içmeye

İçip içip kuduranların

İçtikleri sorulsun

Benim içim rahat

Dört emaneti var bende

Hayat geri alacak

Gözyaşı ve terkedilmek

Üçüncüsü

Alabildiğine sürünmek

Düş yakamdan kader

Son emanetinin peşindenmi geldin

Al senin olsun

Verdiğin hayatın bedelini

Hayatımla ödedim..........

Ne fark eder bir yaprak daha kurusa

Gözlerini kapat için acıdıysa

Keşke hep çocuk kalabilseydik.

Büyümek için koşup tükettiğimiz yıllara savurduk içimizdeki sevgileri

Masumiyeti

Merhameti

Acıyı

Ve büyüdük

Büyüdükçe eksildik

 Artık göremez olduk

Keşke hep onların gözüyle görebilseydik

O zaman hep bir damla yaş olurdu

Kuruttuğumuz pınarlarımızda

***********************************

              Kaf dağı vardı

              Karlı dağlar altında

              Birileri gelecekti hani

              Gümüş kanatlarıyla

              Bu hep böyle gitmiyecekti

              Bekledik

              Kimseler gelmedi

              Zordu dünya çocuk arzularımıza

              Anladık

              Bizi uyuttuda masallarınız

              Siz rahatmısınız

              Uyutuyormu günahlarınız ?......